Poeta, prozaik, publicysta. Urodził się w 1922 roku w Żytomierzu w ZSRR, zmarł tragicznie w 1951 w Warszawie. Był więźniem Auschwitz i Dachau.

Należący do pokolenia Kolumbów twórca podczas wojny studiował polonistykę na podziemnym Uniwersytecie Warszawskim. Równocześnie pisał poezję i zarabiał jako magazynier w firmie handlowej. Brał udział w życiu kulturalnym, należał do lewicującego środowiska skupionego wokół miesięcznika “Droga”. W życiu osobistym związany był z Marią Rundo, zwaną Tuśką, pierwowzorem bohaterki z tomu opowiadań “Pożegnanie z Marią”.

Jako poeta nawiązywał do przedwojennego katastrofizmu

25 lutego 1943 Borowski został aresztowany w mieszkaniu przyjaciół i wywieziony na Pawiak (z więziennego okna obserwował likwidację getta), a następnie do Auschwitz. Jego los wkrótce podzieliła jego narzeczona Maria. Borowski pozostawał w obozach koncetracyjnych do końca wojny. Doczekał wyzwolenia obozu w Dachau. Do Warszawy powrócił z Niemiec i wkrótce poślubił Marię, której poszukiwał po wyjściu z obozu.

Własne doświadczenia obozowe zawarł w zbiorze opowiadań “Pożegnanie z Marią” (1948) i nowel “Kamienny świat” (1948). Dał w nich obraz “człowieka zlagrowanego”. Narrator “Pożegnania z Marią” - vorarbeiter Tadek (mylnie utożsamiany przez pierwszych krytyków z autorem) - przystosowuje się do rzeczywistości obozowej, podejmując walkę o życie i zgadzając się na bierne uczestnictwo w zbrodni. Sam Oświęcim jest według Borowskiego logiczną konsekwencją rozwoju cywilizacji europejskiej, opartej na podboju i terrorze, a także dobrze zarządzanym “przedsiębiorstwem” eksploatacji człowieka.

Tadeusz Borowski zmarł 3 lipca 1951 roku, zaledwie kilka dni po narodzinach córki. Okoliczności jego śmierci są niejasne, w zatruciu gazem dopatrywano się samobójstwa. Został pochowany w Warszawie, na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.